یادداشت‌های روزانه‌ی جناب چارلز میسن ریمی؛ بخش پنجم (۱۹۰۹)

۱۹۰۹: احمد سهراب به واشنگتن دی. سی، محلّ زندگی خود بازگشت و در آن‌جا با بهائیان نخبه دیدار کرد و ایده‌ی حمایت و توجّه ویژه به توسعه‌ی آموزشی، اقتصادی و بازرگانی ایران و جامعه‌ی بهائی آن‌را مطرح نمود. واشنگتن محلّ مناسبی برای تصدّی سرپرستی این کار بود. سهراب جوان، سخنور و در زبان انگلیسی سلیس بود و چارلز میسن ریمی یک برنامه‌ریز و سازمان دهنده‌ی عالی بود که امکانات مالی قابل توجّهی داشت.

نشست مقدّماتی در اوایل ۱۹۱۰ برگزار شد و ۳۵۰ نفر بهائی و غیر بهائی از جمله عدّه‌ی زیادی از نخبگان در آن جلسه شرکت کردند.

فوریه ۱۹۰۹: تورنتن چیس (اوّلین بهائی آمریکا) یک نامه‌ی ۴۶ صفحه‌ای از چارلز میسن ریمی دریافت کرد که در آن به طور مشروح و مفصّل، تمام مشکلاتی که در بین جوامع بهائیان نیویورک و واشنگتن اتّفاق افتاده بود را بیان نموده بود.

۲۲ مارس ۱۹۰۹: کنوانسیون بهائیت اعلام تنفس کرد و به‌زودی در محلّ معبد (مشرق الاذکار) وحدت بهائیان تشکیل جلسه داد. در جلسه‌ی بعد از ظهر، محفل توصیه خود را اعلام داشت:

«تشکیل کمیته‌ی اجرایی متشکل از چارلز میسن ریمی و سایر مؤمنان از مناطق شیکاگو، نیویورک، واشنگتن، سین‌سنیاتی، کنوشا (Kenosha) و منطقه‌ی سن‌فرانسیسکو.»

در روز بعد نقشه‌ی سایت مشرق الاذکار به تصویب رسید.

۱۹۰۹: چارلز میسن ریمی اعلام داشت: «در حال حاضر، ترتیبات سیستماتیکی پیش‌بینی شده تا محافل گوناگون از مراحل پیشرفت کار مشرق الاذکار (Temple) مطّلع گردند؛ اگر بخواهیم توجّه مردم به این موضوع در سطح بالایی حفظ شود در آن‌صورت باید آن‌ها را در ارتباط منظم و فوری با مرکز نگهداریم؛ در حال حاضر خانم ترو و دیگران صدها نامه می‌نویسند و وقت و انرژی زیادی صرف می‌کنند؛ ولی ارتباط آن‌ها در حدّ محدودی است. باید ارگانی برای ارتباط پیروان به کار گرفت. کار ساخت معبد به این موضوع بیش از هر چیز دیگری نیازمند است … .»

 ۱۹۰۹: دیانت بهائی در هاوایی هم به پیشرفت‌هایی رسید. تا نوامبر ۱۹۰۹ تعداد ۱۱ بهائی در جزایر حضور داشتند. در دسامبر چارلز میسن ریمی و هوارد استروون (Struven) در برنامه‌ی بازدید جهانی خود، از هاوایی هم بازدید کردند. بهائیان هاوایی تصمیم گرفتند با حضور دو نفر سخنرانان فوق، جلسه ملاقات عمومی خود را برگزار نمایند. جناب میسن ریمی و استروون هم بر تأسیس یک سازمان تأکید کردند. متعاقباً در ژانویه ۱۹۱۰ بهائیان هونولولو، به طور رسمی جامعه‌ی بهائیان را تشکیل داده و مسؤولان خود را انتخاب نمودند.

 اواخر ۱۹۰۹ یا اوایل ۱۹۱۰ (به نشریّه‌ی امریکن بهائی نیوز، مورخ آوریل ۱۹۱۰ مراجعه شود): جناب میسن ریمی و هوارد استروون به ژاپن رسیدند. آن‌ها پروفسور مولوی برکت‌الله را در آن‌جا مستقر کردند. او یک فرد علاقمند به بهائیت بود که در نیویورک مطالعات بهائی خود را انجام داده بود. او یک مجمع بهائی بزرگ در مرکز یا میکای توکیو برگزار کرد.

جناب میسن ریمی و استروون پس از بازدید از یوکوهاما، کوبه، کیوتو و ناکازاکی، با کشتی به شانگهای رفتند؛ جائی‌ که یک بهائی ایرانی آن‌ها را ملاقات کرد. در آن‌جا پس از چند ملاقات خوب، آن‌ها به سنگاپور و سپس از آن‌جا به برمه (رانگون) رفتند. سپس آن‌ها برای یک بازدید پنج روزه به مندالی (Mandalay) رفتند. آن‌ها در مشرق الاذکار اقامت گزیده و هر روز بعد از ظهر و غروب با جامعه بهائیان ماندالی به پیروی از میکای ژاپن، یک انجمن مردان جوان بهائی به طور غیر رسمی تشکیل داده بودند (Young Men`s Bahai Association).

Advertisements

بیان دیدگاه

دسته آموزه‌های اساسی

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.